DALAT! [ภาษาไทยอยู่ข้างล่างจ้า]

We arrived in Da Lat earlier than we thought and by "earlier" I mean so early that the sun was still nowhere to be seen. The arrival time should be around 6-7 o' clock in the morning but we're there at 5. Yep, 5 am in the morning. The worst part of it wasn't having to carry our belongings around and trying to get to the hotel but it's the cold! We did our research and knew it's going to be colder than in Ho Chi Minh, as Da Lat is located in the mountains but we didn't thought it'd be sooo cold.

A driver dropped us at a hotel, which was called Da Lat 24h but ironically, wasn't open... So we stood there, in the dark, looking through our phones to find some contact information before I noticed the bell. I then went to ring it without hesitation. I mean, the staff could be asleep but we did make a further notice that we'd be arriving early in the morning and they said there'd be someone waiting. Fortunately, someone answered the door and let us in. However, we couldn't check in at the moment (which we already knew) so we just dropped our luggage there, went to the toilet and left when the sun rose.

Everything was still close at that time, accept for cafes. We ordered a coffee and just sat there looking half-dead because we're too frigging exhausted to even talk. We figured there would be nothing we could do so we found us a cheap room to sleep for couple of hours before headed into town.

Now, I would say Da Lat looks like the perfect combination of Chiang Mai (a province in the north of Thailand) and South Korea. Think of all those houses in the Korean series and you'll see what I mean. Also, we had heard about this famous 'Vietnamese baguette'. Two little girls were selling it and we're afraid that they wouldn't be able to speak English, since Vietnamese people don't speak English very well. Surprisingly, they did speak good English! We found it amazing because those two were 9-10 years old and honestly, I don't think many 9 year old in Thailand could utter a sentence in English this good. We're truly impressed... until the point where Jew, my friend, wanted to know what kind of meat they use and they said "It's meat but it's not animal." ...still can't make out what it was till now lol.

We came back to the hotel and found out that the "double bed room" we booked was actually a "single double beds" haha. There were 2 massive beds in the room! At that point we already deeply regretted that we booked the hotel for only a night instead of 2 because we wanted to check out some other places. Anyways, we grabbed a map, rented a motobike that afternoon and so began our adventure with.

Heading to the waterfall, we drove pass a church and went in to snap some photos. We're expecting some photos of the church but instead, we got the photos of colourful buildings of this lovely town. Driving along the trees that were high above us, we fell in love with Da Lat. There's something in this beautiful peaceful nature about this town that we just couldn't resist. Sadly, the waterfall was closed by the time we arrived so we drove back to town to see the flower garden (you can see how bad I am with the names of the places we visit here...). The sun was about to set and we found ourselves in some school...yep, school... I guess. Don't really know where it was. It was raining and we got lost before ending up some place we thought was the flower something we wanted to visit. It's no big deal though. The place was beautiful and we got photos of the ferris wheel so it's good...

After driving around and popped into some place we didn't intend to like Da Lat University (which Jew swore she'd come to study here if she ever did an exchange year), we got changed and headed for the night market. And yes, the market was soooo busy you can never imagine. By that point we realised maybe the Vietnamese just don't like staying at home. People were out and about on the street. There were street cafes every corner (which made it look more like in South Korea).

I say "street cafes" because it was literally street cafes where you sit by the street and enjoy your hot drink (apparently they sell only corn milk, soy milk and stuff like that) whilst watching people pass by. I assure you it was a nice feeling to have a hot drink outside and chat with your best friend in the middle of nowhere when it's 18 degrees! Actually, it was our most favourite moment of the trip. And their homemade yoghurt... dear lord, we had to go back the next day to buy more! Really, I wish there were Vietnamese cafe in Bangkok. We would stay out until 10 or 11 pm and walk up and down the hills back to the hotel every night. It's freezing cold but also fun. Believe me, I'm dreaming of going back already.

The next day started at exact 8 o'clock in the morning. Our guide from the "Da Lat Local Tour" we booked the day before picked us up at the hotel. If I remember it correctly, there're 10 of us that day. We from Thailand, 2 from the UK, another 2 from the US and 4 from Sweden. The price of the tour wasn't expensive at all. It's around 200,000vnd I guess. Our first stop was Da Lat railway station. Then the rose farm, minority village, Linh An Tu temple, cricket farm, silk factory, Elephant waterfall and lastly the Crazy House.

So the railway station, rose farm and minority village were interesting and all but the cricket farm was one of the highlights...because you get to try the crickets and the rice wine. I mean, so many people got us wrong that we Thais eat insects regularly. One big NOPE, we don't! Very few people do that but Jew and I sure as heck don't. Call us losers but we didn't try them, although some of the crews seemed to really enjoy them... Well, at least we learn so many things about Da Lat and made some friends so I guess we're pretty successful with that.

Our new hotel was 10 metres from our old. It's more like a guesthouse that is taken care of by a family. I would say we had luck with the hotels really because all of them were comfy and clean (but the best one is yet to come! It's in Mui Ne!). After coming back exhausted from the tour, we both chilled out in the room. I opened the door to the balcony to let some air in, stood there for a bit before Jew joined me and out of nowhere, a guy came out off the roof of the opposite hostel. He rose his eyebrows at me and greeted us asking what we're up to and where we're from. I'll admit that I probably won't mention this if he weren't so hot lol. His accent already gave it away that he's from the UK and just like we thought: he asked us out for a drink (with him a his friend that had just come out.)

We didn't say yes though, sadly. It might be fun and we regretted it a bit haha! But we really liked to do something else on our last night in Da Lat...which was going back to the cafe, buying some pastries for the ride to Mui Ne and singing as we're wandering like no one is watching.

Before I end this way-too-long blog, there was some creepy thing happened in Da Lat too. It's around 11pm. Jew and I were walking back to the hotel, singing. And there's this guy (westerner) walking by himself, who flipping stalked us. Yep, STALKED. We weren't sure whether he's just going the same way so we tested out by walking slowly and then fast and he would just walk slowly and fast just like us. It got to the point when we decided to stop and pretended like we're waiting for someone, so that he would walk pass us. The creepiest part was that he also pretended to stop at the next shop too. You know when you just can tell that something is up and it was indeed up with this guy. Fortunately, he continued to walk after a while. It's crazy... I mean, if he wanted a company, he could just ask. We love chatting, making friends and stuff but please, not stalking.

This blog is way waaaay too long that I'm certain no one would read until this point. At least I hope you like the photos though :) Remember there's still one more blog to come about Vietnam and this last one contains some beautiful (and cool!) images, promise! It's about the town with both the desert and the sea, Mui Ne!

PS. Sorry for the late update. I've been sooo busy with moving back home, trying to find some job and going for interviews... I'm so tired before I even get the job lol. Oh, and don't forget to check out my last blog about Ho Chi Minh City!

Here : https://www.fernnizinwonderland.com/single-post/2017/06/12/LOST-IN-VIETNAM-Ho-Chi-Minh-City

Until next time!



Follow me on instagram : fernniz.k

Vietnam Vlog : https://www.youtube.com/watch?v=WZNQO0H6-_E&t=471s



เรามาถึงดาลัทก่อนเวลาที่คิดเอาไว้ และเป็น “ก่อน” ในความหมายที่ว่าก่อนเวลาซะจนพระอาทิตย์ยังไม่โผล่ขึ้นจากฟ้าเลย… ที่จริงแล้วเวลามาถึงควรจะเป็นราว 6-7 โมง แต่เราไปถึงในตอนตี 5! แต่พาร์ทที่แย่ที่สุดไม่ใช่การแบกของเดินไปโรงแรมที่จองไว้หรอกนะ เป็นตรงที่มันหนาวมากกกกต่างหาก หนาวแบบนี่เอาจริงนึกว่ายุโรปเลย (หัวเราะ) อันที่จริงเขาก็บอกกันนะว่าดาลัทจะหนาว แต่ไม่ได้คิดว่าจะหนาวขนาดนี้

คนขับรถมาส่งที่โรงแรมซึ่งมีชื่อว่า Da Lat 24…หากแต่ มันดันไม่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงตามชื่อนี่สิ เฟิร์นก็เลยต้องยืนอยู่อย่างนั้น หนาวๆ ในความมืด เสิร์ชเน็ตหาเบอร์ติดต่อ ก่อนจะเหลือบไปเห็นกริ่ง ก็เลยเดินไปกดแบบไม่มีลังเลเลย อันที่จริงพนักงานอาจจะยังหลับอยู่ แต่เราก็บอกไว้ก่อนแล้วไงว่าจะมาถึงตอนเช้าและเขาก็บอกว่าไม่เป็นไร เอาสัมภาระมาทิ้งไว้ได้เลย แล้วก็ดีนะที่มีคนมาเปิดประตู แต่ก็อย่างที่รู้กัน จะไม่สามารถเช็กได้ก่อนเวลาบ่ายสอง…เฟิร์นกับเพื่อนก็เลยทิ้งกระเป๋าไว้ แวะเข้าห้องน้ำและออกจากโรงแรมมาตอนพระอาทิตย์ขึ้น

ขอแทรกอย่างนึงนะ (ที่ไม่มีในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษข้างบน) คนเวียดนามหน้าตาอปป้าเกาหลีมากกกก พนักงานชายสองคนหน้าตาเกาหลีสุด (หล่ออีกต่างหาก!) เลยถามเขาว่าเคยมีคนบอกไหมว่าคุณหน้าตาเหมือนคนเกาหลี เขาก็ไม่ค่อยเชื่อนะ ขำๆ แล้วก็มาหยอดมุกใส่ว่าแล้วชอบคนเกาหลีไหมล่ะ ฮ่ะๆ

เอาล่ะ ต่อ…ทุกอย่างยังปิดอยู่เลยตอนนั้น ยกเว้นคาเฟ่ เราก็เลยสั่งกาแฟ โกโก้และนั่งหมดสภาพอยู่ที่นั่นเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะพูดคุยกันด้วยซ้ำ สุดท้ายก็เลยตกลงกันว่ายังไงก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดีและเดินไปเปิดห้องถูกๆ นอนพักสักสอง-สามชั่วโมง ก่อนจะเข้าเมือง

ทีนี้ เฟิร์นจะบอกว่าดาลัทดูเหมือนเป็นส่วนผสมระหว่างเชียงใหม่บ้านเฮากับเกาหลีเลยก็ว่าได้ ดูภาพบ้านเมืองภาพแรกสิ เกาหลีเห็นๆ แถมคาเฟ่ที่ว่าก็เป็นเหมือนร้านที่มีเก้าอี้เล็กๆ นั่งข้างทางที่เราเห็นตามซีรีส์ ที่สำคัญบ้านเหมือนยังตั้งอยู่บนเนินเขาอีก…เออแฮะ ไม่บอกก็ไม่รู้มาก่อนเลยนะ พอเดินสำรวจเมืองได้สักพักก็อยากจะกินขนมปังบักเกต (Baguette – ทับศัพท์ยังไงก็ไม่รู้) ขนมปังขึ้นชื่อของเวียดนามเลย มีเด็กผู้หญิงสองคนขายขนมปังนี้อยู่ข้างทาง ทีแรกก็กังวลว่าเอ๊ะ เด็กๆ จะพูดภาษาอังกฤษได้รึเปล่านะ แต่น่าตกใจมาก ทั้งสองคนพูดได้ดีเลยล่ะ โคตรเจ๋งเลย ทั้งสองคนอายุแค่ 9-10 ขวบเอง เด็กไทยจำนวนน้อยมากนะที่อายุเท่านี้จะพูดประโยคภาษาอังกฤษฉะฉานขนาดนี้ได้ น่าประทับใจสุดๆ…จนถึงตอนที่จิว (เพื่อนสนิทที่มาด้วยกัน) ถามว่าพวกเขาใช้เนื้ออะไรทำ เพราะจิวกินเนื้อวัวไม่ได้ เด็กสองคนก็ดันตอบว่า “มันเป็นเนื้อนะ แต่ไม่ได้มาจากสัตว์” …กรรม จนทุกวันนี้สรุปแล้วก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร เถียงกันนานมากก็ไม่ได้คำตอบ ฮ่าๆ

เรากลับมาที่โรงแรมแล้วก็ค้นพบว่าไอ้ห้อง “double room” ที่ควรจะเป็นห้องเตียงคู่น่ะ มันเป็นห้องเตียงคู่จริงๆ หมายถึง เตียงคู่ขนาดใหญ่สองเตียง เป็นควีนไซส์สองเตียงอ่ะคิดดู! คือจริงๆ แล้วดับเบิลเบดเนี่ยมันควรจะเป็นห้องเตียงใหญ่เตียงเดียวเนอะ แต่ที่นี่ดันให้มาสอง พื้นที่ใช้สอยอีกเพียบ เริ่ดมากกกก ถึงตอนนั้นนี่เล่นเอาเสียดายเลยที่จองไว้แค่คืนเดียวเพราะคืนที่สองกะไปวอล์กอินเอาที่อื่น แต่เอาเถอะ เราก็คว้าแผนที่ เช่ามอเตอร์ไซค์กันในบ่ายวันนั้น แล้วการผจญภัยก็เริ่มล่ะ

ขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปที่น้ำตก เราก็ขี่รถผ่านโบสถ์แห่งหนึ่ง กะแวะเข้าไปถ่ายรูปโบสถ์ แต่ดันเจอวิวที่มองลงไปเห็นเมืองทั้งเมืองเลย สิ่งก่อสร้างหลากสีสันสวยมาก เราขี่รถผ่านสองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูง ตอนนั้นบรรยากาศดีมาก ตกหลุมรักดาลัทเลยล่ะ…มีบางอย่างในธรรมชาติที่สวยงามและสงบของเมืองที่ยากจะปฏิเสธ แต่แย่หน่อยที่น้ำตกปิดตอนที่เราไปถึง ก็เลยขี่รถกลับมาดูสวยดอกไม้ (ซึ่งลืมไปแล้วว่าจริงๆ ชื่ออะไร) พระอาทิตย์กำลังจะตก แล้วเราก็หลงไปโผล่ในโรงเรียน…อืม โรงเรียนจริงๆ คิดว่านะ ไม่รู้เหมือนกันว่าคืออะไรแต่มันดูเหมือนโรงเรียน ฝนก็ตก นี่ก็หลงเข้าไปไง แต่ไม่เป็นไร เพราะมันสวยแล้วเราก็ได้รูปชิงช้าสวรรค์ เพราะงั้นก็โอเค…

หลังจากขี่มอเตอร์ไซค์วนไปมาและไปโผล่ในสถานที่ที่ไม่ได้ตั้งใจไป เช่น มหาวิทยาลัยดาลัท (ซึ่งจิวบอกแล้วบอกอีกว่าจะมาแลกเปลี่ยนที่นี่ถ้าได้มาแลกเปลี่ยน – ซึ่งความจริงก็ไม่มีทางได้เพราะเราเพิ่งจะเรียนจบกัน) เราก็กลับไปเปลี่ยนชุดและออกไป Night market กัน แล้วตลาดก็วุ่ยวายมากกกกจนเอาจริงๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เห็นภาพ เรานี่เริ่มจะคิดแล้วล่ะว่าคนเวียดนามไม่ชอบอยู่บ้าน ผู้คนออกมาเที่ยวบนท้องถนน นั่งดื่ม นั่งกิน นั่งชิล แถมยังมีคาเฟ่ (แบบเกาหลีเกาหลี๊) แทบจะทุกหัวมุมถนน

อันที่จริงจะขอเรียกว่า Street café แล้วกัน เพราะมันออกแนวๆ Street food บ้านเราเลยล่ะ คือนั่งเอ็นจอยเครื่องดื่มร้อนริมทาง (พวกเขาขายกันแต่นมข้าวโพด น้ำเต้าหู้และอะไรประมาณนี้) ขณะมองดูคนผ่านไปมา ขอบอกเลยว่านั่งกินแบบนี้รู้สึกดีมากนะ ดื่มน้ำเต้าหู้แล้วคุยกับเพื่อนสนิทในสถานที่ที่เราไม่ค่อยรู้จักในอุณหภูมิประมาณ 18 องศาน่ะ อันที่จริงมันเป็นหนึ่งในสิ่งที่เฟิร์นกับจิวชอบมากที่สุดในทริปนี้เลย แล้วโยเกิร์ตโฮมเมดของร้านที่ไปนั่งนะ…โอ๊ย อร่อยมากจนต้องกลับไปซื้ออีก 4 ถ้วยเลยทีเดียว (คนละสอง สำหรับคืนนั้นและเช้าวันต่อมา) อยากให้มีคาเฟ่แบบนี้ที่บ้านเราบ้าง แต่คงไม่ได้ฟีล…เพราะบ้านเราร้อนเกินไป ใครจะมานั่งดื่มของร้อนริมถนนร้อนๆ อีกล่ะเนอะ…แต่สองคืนที่อยู่ที่นั่นเรามักจะอยู่ข้างนอกจน 4-5 ทุ่มแล้วเดินขึ้นลงเขากลับโรงแรมในตอนกลางคืน เอาจริงๆ มันหนาวมาก แต่ก็สนุก เชื่อสิ คิดตอนนี้ยังอยากกลับไปอยู่เลย

เราเริ่มวันต่อมากันในตอนแปดโมงตรงพอดี ไกด์จากทัวร์ “Da Lat Local Tour” ที่จองไว้มารับที่โรงแรมตรงเวลา แล้วถ้าจำไม่ผิดทัวร์วันนั้นน่าจะมีลูกทัวร์สิบคนได้ คนไทยซึ่งก็คือเฟิร์นกับจิวสองคน คนอังกฤษสอง อเมริกันสอง และสวีดิชอีกสี่ ราคาทัวร์ก็ไม่แพงเลย แต่จำไม่ได้ชัดเจนว่าเท่าไหร่ น่าจะประมาณสองแสนดอง (สามร้อยบาทสำหรับทัวร์ทั้งวัน) ที่แรกที่ไปคือสถานีรถไฟดาลัท ซึ่งเก่าและไม่ได้ใช้งานแล้ว จากนั้นก็ฟาร์มกุหลาบ หมู่บ้านชนเผ่าน้อย วัดจีน ฟาร์มจิ้งหรีด โรงงานทำผ้าไหม้ น้ำตกและสุดท้ายคือเครซี เฮ้าส์

ไอ้ที่แรกๆ ก็น่าสนใจอยู่หรอกนะ แต่ไฮไลท์อยู่ตรงฟาร์มจิ้งหรีดเลย…เพราะเขาจะทอดให้กินกับไวน์ข้าวด้วย ซึ่งคิดอีกทีน่าจะเป็นเหล้าขาวบ้านเรานี่แหละ และแน่นอนว่าเฟิร์นกับจิวไม่ได้กิน ฮ่าๆ ก็ไม่อยากกินอ่ะ แต่ลูกทัวร์หลายคนก็กินนะ ยกเว้นเหล่าคนอังกฤษ แถมคนที่กินก็ดูจะชอบด้วย เอ้อ…อย่างน้อยเราก็เรียนรู้เกี่ยวกับดาลัทและผูกมิตรกับฝรั่งไว้แล้วเนอะ เพราะงั้นวันนั้นก็คุ้มแล้วล่ะ โฮะๆ

โรงแรมใหม่ที่พักในวันนั้นห่างจากโรงแรมเก่าประมาณ 10 เมตรได้…เป็นเหมือนเกสเฮาส์ที่ดูแลกันในครอบครัวมากกว่าจะเป็นโรงแรม จะบอกว่าแต้มบุญการเลือกโรงแรมสูงมากกกกเพราะทุกโรงแรมที่เลือกไปทั้งใหญ่และสะอาด แถมราคาถูกมากกก (แต่โรงแรมที่ดีที่สุดอยู่ในมุยเน่ ซึ่งจะตามมาในบล็อกถัดไปนะ!) หลังจากกลับจากทัวร์มาเหนื่อยๆ นี่ก็เลยกลับมาพักก่อนออกไปหาอะไรกิน เฟิร์นเปิดประตูระเบียงเพื่อระบายอากาศ เลยออกไปยืนเล่นสักพักจนจิวตามออกมา ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย แล้วจู่ๆ…ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากดาดฟ้าของโฮสเทลที่อยู่ฝั่งตรงข้าม บังเอิญสบตากันพอดี (พรหมลิขิตแหง!) เขาเลิกคิ้วให้แล้วก็ทักมา ถามว่าทำอะไรกันอยู่เหรอและมาจากประเทศอะไรกัน นี่จะขอออกตัวก่อนเลยว่าถ้านางไม่หล่อจะไม่เอามาเล่า (หัวเราะ) แต่นางหล่อมาก และฝั่งจากสำเนียงก็รู้แล้วว่าเป็นคนอังกฤษ แล้วก็อย่างที่คิด นางชวนไปดื่มจ้า กับเพื่อนนางอีกคนที่เดินออกมา

แต่ไม่ได้ตอบตกลงไปหรอกนะ เป็นไปได้ว่ามันอาจจะสนุก แล้วยอมรับว่าก็เสียดายอยู่ ฮ่าๆ แต่คืนนั้นเป็นคืนสุดท้ายเลยอยากทำอย่างอื่นมากกว่า…ซึ่งก็คือกลับไปคาเฟ่ ซื้อขนมปังสำหรับตอนนั่งรถไปมุยเน่แล้วก็ร้องเพลงตอนเดินไปในเมืองโดยไม่สนใจว่าใครจะมองอยู่…

ก่อนที่จะจบบล็อกที่โคตรยาวนี้ จะเล่าว่ามีเรื่องเพี้ยนๆ เกิดขึ้นเหมือนกัน ประมาณห้าทุ่มได้มั้ง เฟิร์นกับจิวกำลังกลับโรงแรม เดินร้องเพลงสบายใจ แล้วก็มีชายชาวตะวันตกคนนึงจู่ๆ ก็มาเดินตามกันซะงั้น ใช่! ตามสตอล์กกันเฉยเลย ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าเอ๊ะ จะไปทางเดียวกันรึเปล่า แต่พอลองเดินช้า เขาก็เดินช้าตาม พอเดินเร็ว นางก็เดินเร็วตามอีก มาจนถึงขั้นที่ว่าสุดท้ายเลยตัดสินใจหยุดเดินแล้วทำเป็นกำลังรอใครอยู่เพื่อให้เขาผ่านไปก่อน แถมนางยังมีการมาหยุดที่ร้านถัดไปตามด้วยน่ะ! เอาจริงๆ มันบอกได้เลยนะว่าตั้งใจเดินตามอ่ะ มันผิดปกติขนาดนั้นจริงๆ หมายถึงว่า ถ้าอยากคุยด้วยก็ทักดีๆ ก็ได้ คือนี่ก็ชอบเมาท์ ชอบผูกมิตรกับชาวต่างชาติอยู่แล้ว แต่อยากมาเดินตามกันจะได้ไหมมมม

บล็อกนี้ชักจะยาววววเกินไปแล้วล่ะ ไม่แน่ใจว่ามีคนอ่านถึงตรงนี้ไหม (ถ้าอ่านก็เมนท์บอกข้างล่างกันบ้างนะ!) อย่างน้อยก็หวังว่าจะชอบรูปแล้วกัน อย่าลืมว่ายังมีอีกบล็อกเกี่ยวกับเวียดนาม และสัญญาว่าจะมีรูปงามๆ มาให้ดูอีก เป็นบล็อกเกี่ยวกับเมืองมุยเน่ (Mui Ne) เมืองสุดเก๋ที่มีทั้งทะเลและทะเลทรายเลยนะ!

พีเอส ; ขอโทษที่อัพช้ามากๆ เลย กลับมาจากเวียดนามได้สามอาทิตย์แล้วแต่วุ่นมากกับการย้ายกลับบ้าน หางานและไปสัมภาษณ์นานาจิตตัง…เหนื่อยตั้งแต่ก่อนได้งานอีกนะเนี่ย ฮ่าๆ เอ้อ แล้วก็อย่าลืมไปอ่านบล็อกที่แล้วที่เกี่ยวกับโฮจิมินห์นะ (ยังไม่มีเวอร์ชั่นภาษาไทยนะอันนั้น แต่มันไม่ยาว เพราะงั้นน่าจะสบายมาก) https://www.fernnizinwonderland.com/single-post/2017/06/12/LOST-IN-VIETNAM-Ho-Chi-Minh-City

แล้วก็มี Vlog รวมตอนเที่ยวเวียดนามด้วย รวมห้าวัน จะยาวหน่อยแต่ไปดูกันได้! : https://www.youtube.com/watch?v=WZNQO0H6-_E&t=471s





Follow me on instagram : fernniz.k

Vietnam Vlog : https://www.youtube.com/watch?v=WZNQO0H6-_E&t=471s

#vietnam #dalat #travel #traveling #travelling #wanderlust #wander #summer #Photography #photoblog #blogging #lifestyleblog #lifestyleblogger #blogger #blog #trip #asia #southeastasia #tourist #tourism